කලින් කොටස් මෙතනින් බලන්න.
කාලය නම් ඉක්මනින් ගෙවිලා ගියා කියන්නත් බෑ..ඕනාවටත් වඩා හිමින් කාලය ගෙවිලා යද්දි හැමදාමත් මහ ලොකු වෙනසක් නැති මගේ ජීවිතයට පුංචි වෙනසක් එකතු කරගන්න මං සංගීතය ඉගෙන ගන්න පටන් ගත්තා.පුංචි කාලෙ ඉදන්ම සංගීතයට තිබ්බ ආසාව නිසාම විටෙන් විට ඉගනගත්තත් වැඩි දුර ඉගෙන ගන්න ඒ වෙද්දි මගෙ අසනීප තත්වය මට බාධාවක් උනා.ඒත් රෝහලේ වාට්ටුවකට වෙලා ගතකරපු මාස ගානෙ තරුණ නර්ස් කෙනෙක් උන මේදා මිස් ඉඩක් ලැබුන හැම වෙලාවකම මට වයලීනය වාදනය කරන්න ඉගැන්නුවා.අවුරුදු ගානකට පස්සෙ ආයෙමත් වයලීනයත් අරගෙන මගෙ පුංචි බයිසිකලයෙන් හැමදාම උදේට "ස්වරාශ්රමයට" යන එක මට අලුත් අත්දැකීමක් උනා.ජීවිතේ වැඩිම කාලයක් හුදකලාවෙම ගෙවා දාපු මං ආයෙමත් ස.රි.ග.ම අතරින් හිතට සතුටක් හෙව්වා..
උත්පල ජපන් ගිහිල්ලා දැන් මාස තුනකුත් ගිහිල්ලා ඒ කාලෙ ඇතුලත උත්පල කතා කරේ කොච්චර නම් අඩුවාර ගානක්ද..
උඹ මෝඩියෙක් දිලා ..ඒ විදියට හිත සැරෙන් සැරේ කොච්චර නම් කෑගහන්න ඇද්ද ඒත් ඒ හිතම උත්පලගේ ආදරේ හොයද්දි වෙන මොනා කරන්නද,
කවදත් පුරුදු ඔංචිල්ලාවෙ ඉදගෙන මං වයලීනට වයන්න ගත්තෙ තනිවම හිතට එන දහසකුත් ප්රශ්න වලින් පැනලා යන්න ඕනා කමටයි.
හප්පේ.. මේකි රහත් වෙයිද මන්දා..
කාලෙකට පස්සෙ තරු..,නිමත් එක්කම වත්තෙ ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට ආවෙ "අහන් ..ඉන්න අහගෙන ඉන්න" ගීතයේ තාලයට ඇස් වහගෙනම වයලීනය වයමින් උන් ඉරියව්වට විහිලුවක් කරගෙනමයි.
අම්මෝ මොකද මේ උඹ අද නිමාව අල්ලගෙන ..මොකො උඹෙ වෙන්ඩ හස්බන්ඩා නැද්ද..
තරු..වත් නිමාවත් පිලිගන්න ඉස්සරහට යන ගමන් මාත් තරුවට විහිලු කලා.
ඉන්නවා ඉන්නවා ..ඒත් මේ 3 සිස්ටස්ලා අස්සට බ්රදර් කෙනෙක් අරන් එන එක හරි නෑ නෙ බං.
අනේ අම්මේ.. මේකිටත් දැන් ඩිංග ඩිංග මොලේ පෑදිලා නේද දිලා..
ඇහැක් ඉගිමරමින් නිමා..ත් අපේ විහිළු වලට හවුල් උනා.
හරි හරි දැන් කියපන්කො උඹලගෙ විස්තර
තරුත් නිමාත් මාත් එකට ඉදගෙන ඔන්චිල්ලාවෙ පැද්දෙන ගමන් කතාවට වැටුනා.
අපි ගැන මොනා කියන්නද බං අපි ඉතින් සැපෙන් සනීපෙන් ඉන්නවා නැද්ද නිමා..
ම්ම් ..ඔව් ඔව් මේ පේන්නෙ නැද්ද මේකි පිට්ටු බම්බුව වගෙ ඉන්නෙ සැප සහ සනීපෙ පේන්ඩම.
නිමා තරුගෙ පිටට තට්ටුවක් දාන ගමන් කියද්දි අපි තුන් දෙනාම ඉස්සර දවස් වල පංති ගිය කාලෙ වගේ මහා හයියෙන් හිනා උනා.
ආ..මං බැලුවා මේ කවුද කැකිරි පලන්නෙ කියලා
ගේ ඇතුලෙ ඉදන් අම්මා අපි අතරට ආවා.
අපි මේ දිලාව බලන්න ආවා ඇන්ටි.
ඒක හොදයි මෙයත් ඉතින් පාලුවෙන්නෙ ඉන්නෙ.
ඇන්ටි අපි ලබන සතියෙ ට්රිප් එකක් යනවා ඇන්ටිලත් එනවද?
කිසිම දෙයක් මට නොකියම තරූ අම්මගෙන් ඇහැව්වා.
මට රංජනිත් කතා කරා දරුවො , මේ අන්කල්ගෙ වැඩ නිසා මටයි අන්කල්ටයි එන්නත් බෑ.. දිලාව කවදාවත් මං නැතුව පිට යවලා නෑ නෙ.
අනේ දිලාව එවන්න ඇන්ටි අම්මත් යනවනෙ බය වෙන්න එපා ...
තනියම එවන එකට වඩා ඔයාලා දන්නවනෙ දිලා ඉන්න තත්වෙ
ඒගැන නම් බය වෙන්න එපා ඇන්ටි අපි දිලාව පරිස්සමින් බලාගන්නම්
එවර කතාවට හවුල් උනේ නිමා,
ම්ම් බලමුකො බලමුකො අන්කල්ගෙන අහලා කියන්නම්කො මං.
අනේ ඇන්ටි එහෙනම් අන්කල්ගෙන් අහලා කොහොම හරි දිලාව එවන්න මෙයත් ඉන්නෙ තනියමමනෙ
හරියට අගක් මුලක් නොදන්න මේ කතාවෙ අවසානෙ වෙනකම්ම මං ඔහේ බලන් උන්නා
ඔය ලමයි දෙන්න කාලා යන්න ඉන්න මං බොන්න මොනා හරි හදන් එන්නම්.
ටික වෙලාවකින් අම්මා ගෙට ගියාට පස්සෙ මං තරුයි.. නිමා දිහා බැලුවෙ සැකෙන් වගේ
මොකද්ද බං ඒ හරුපෙ
හරි හරි ඉතින් උඹට වැඩේ කියන්ඩ කලින් අම්මා ආවනෙ
තරු..වා උත්තර දුන්නෙ අහන්නත් කලින් වගෙ
ආආ..ඒකත් එහෙමද එහෙනම් කියපන්කො බලන්න දැන්
මෙහෙමයි..අපේ ගෙදරයි අසංකලාගෙ ගෙදර අයයි ඔක්කොම ට්රිප් එකක් යනවා නුවරඑලි සතියක් විතර ඉන්නවා. ඉතින් උඹලා දෙන්නත් එන්න ඕනෙ .නිමාට නම් අවුලක් නෑ ඇන්ටි ශේප්.උඹව ඉතින් ගන්න අමාරුයිනෙ මං ඉතින් අම්මටත් කිව්වා අම්මා ඇන්ටිටයි අන්කල්ටයිත් එක්කම ඔන්න ඉන්වයිට් කරලා ,දැන් ඉතින් අන්කල් ගෙනුත් අහලා උඹලාගෙ අම්මගෙන් අවසාන ප්රතිපලය එනකන් ඉන්න තියෙන්නෙ.
මවා ගත්තු ලතාවකට එක දිගට කියවගෙන ගිය තරූ මන් දිහා බැලුවෙ උඹ ලෑස්තියිනෙ කියන්නා වගෙ.
හරි බං ඒත් උත්පල..
ඔන්න ඔන්න ඕකනෙ උඹත් එක්ක බැරි
නිමා මෙච්චර වෙලා අල්ලගෙන උන්නු මගෙ අත අතාරිමින් අහකබලා ගත්තා.
හරි දැන් මොකද්ද උත්පලගෙ අවුල
තරු කතා කරේ තරහෙන් වගේ
උත්පලට කියන්නෙ නැතුව එච්චර දුර ගමනක්..
මං වචන අද්ද අද්ද වගේ කියද්දි නිමා මැද්දට පැන්නා
හරි මට ඉස්සෙල්ලා කියපන් උත්පල කී දවසක් උඹට කතා කරාද කියලා ආ.. අඩු ගානෙ උඹට ඕන වෙලාවට කතා කරන්න කියලා උඹට නම්බර් එකක්වත් දීලා තියෙනවද? උඹ මෙතන උත්පල උත්පල කියලා නහින්න හදනවා එවුනාට ඌට උඹට තරම් කැක්කුමක් නෑ බං.
හුස්මක්වත් නොගෙන නිමා කියවගෙන යද්දි මටත් හොරෙන් මගෙ ඇස් වලට උනපු කදුලක් හංගගන්න මං උත්සහා කරා.
මේ බලපන් දිලා..
ඕනාවටත් වඩා ඔලුව බිමටම කරගෙන උන්න මගෙ උරහිසට අත තබමින් නිමා සංසුන් හඩින් කතා කලා
උඹ දන්නවා අපි උඹට ආදරෙයි.අපි වගෙ තැලිලා පොඩි වෙලා නෑ අර ඇන්ටියි අන්කලුයි උඹව හැදුවෙ මලක් වගෙ ඉතින් ඇයි මෙහෙම ආදරයක් නිසා දුක් විදින්නෙ ආ..ඒකත් ආදරයක් හරියට නොදන්න කෙනෙක් නිසා.
මං දන්නෙ නෑ වෙන කිසි දෙයක් මං උත්පලට ආදරෙයි එච්චරයි මං දන්නෙ
ඉතිං ඒ ඇතිද ආ.,
තරූ ප්රශ්න කරේ මං ගැන උපන් දුකකින්
මට උත්පල කිසි වරදක් කරේ නෑ නෙ
මං මගෙන්ම අහමින් උන්න ප්රශ්නෙ තරු අහද්දි මං උත්තර දුන්නෙ උසාවියෙ විත්තිකූඩුවෙ ඉන්න අපරාදකාරයෙක් වගෙ .
මේ අහපන් දිලා උඹට මං ආයෙත් කියනවා හරකියෙක් වගෙ වැඩ කරන්න එපා.උත්පල කියන්නෙ මේ වෙද්දි පිට රටක ඉන්න කොල්ලෙක් උඹ ගේ ඇතුලට වෙලා ගෙයි ගෙම්බා වගෙ ඉන්නෙ .හිතන්න එපා උඹ වගෙ හැමෝම අවංකයි අහිංසකයි කියලා.
අනේ මං දන්නෙ නෑ තරූ.. උත්පල කවදා හරි මේ ගෙදරට ඇවිත් තාත්තා එක්ක කතා කරයි කියලා මං බලන් ඉන්නවා එතනින් එහාට කරන්න දෙයක් දන්නෙ නෑ මං,
ම්ම්..හරි හරි අපි බලමුකො එහෙම දවසක දැනට උඹ ඉතින් උත්පලගෙ ගෑනි වගෙ ඕන එකයි එපා එකයි හැම එකම අහ අහා ඉන්නෙ නැතුව මේ ගමන යන්න වරෙන්.
හ..හරි..ඒත් කිසි දෙයක් හිතාගන්න බැරුව මං ගොත ගැහුවා
ඇයි උත්පල බනිනවද උඹට
මගෙ මූණට එබෙමින්ම තරු ඇහැව්වා.
ගමන බිමන ගැන විතරක් නෙමෙයි ඇදුම පැලදුම ගැන පවා උත්පල ප්රශ්න කරද්දි තරූට දිය යුතු උත්තර" ඔව් "කියලා උනත් උත්පල ගැන තවත් නිමාවත් තරූවත් අහිතක් හිතයි කියන බයට මං උත්තර නොදීම ඉදගෙන උන් තැනින් නැගිට්ටා.
හරි හරි දැන් ඔක්කොම හරි තාත්ති හා කියපු ගමන් මාත් එහෙනම් ඔන්න එනවා හරිනෙ .
අන්න එහෙම වරෙන්කො මචො ..
හිමිහිට පැද්දෙමින් තිබ්බ යකඩ ඔන්චිල්ලාවට මාව ආයෙමත් ඇදලා ගන්න ගමන් තරුවා කෑ ගැහැව්වා.
ඊලග සතියෙ සිකුරාදා රෑ වෙද්දි මම නුවරඑලි ගමනට සියල්ල සූදානම් කරගත්තේ ගමනට තාත්තාගේද කැමත්ත ලැබුන පසුවයි. ඒ වෙනකනුත් උත්පලට මේ ගමන ගැන කියන්න නොහැකි වීම ගැන දුකක් හිතේ තිබුනත් උත්පලගෙන් මේ වෙනකනුත් නොලැබුන ඇමතුම ගැන නොහිතා ඉන්න මං හිත හදාගත්තෙ .ඉද හිට සතියකට සැරයක් හෝ සති දෙකකට සැරයක් පමණක් උත්පල කතා කරන බව දන්න නිසයි.
සුදු දූ
තාත්තා කාමරයට ආවෙ මං ඇදුම් බෑගය සූදානම් කරද්දියි.
ඔක්කොම ලෑස්තිද
..ඔව් තාත්තා
කකුල කැපෙන්නෙ නැති සපත්තු දෙකක් දාන් යන්න.වැඩියෙ ඇවිදින්න යන්න එපා හරිද
ඇද උඩ ඉදගෙන උන්න මගෙ ඔලුව අතගාමින් තාත්තා කිව්වෙ.මොන්ටිසෝරි යන දරුවෙක්ට කියන්නා වගෙයි. හැමදාමත් දැනෙන තාත්තගෙ ඒ අසීමිත සෙනෙහසට මම ආසා කරා.මේ ලෝකෙ කාටවත් නැති හොද අම්මා තාත්තා කෙනෙක් මට දුන්න දෙවියන්ට මම හැමදාමත් ස්තූති කෙරුවා.
දූට කිසි අමාරුවක් වෙන එකක් නෑ නේද
නෑ.. තාත්තා බය වෙන්න එපා .රංජනී ඇන්ටිත් ඉන්නවනෙ
ඔයා ආසා හින්දා යැව්වට ඔයා එනකන් අම්මටයි මටයි නින්ද යන එකකුත් නෑ.
ගොඩක් ආදරෙන් තාත්තා එහෙම කියද්දි මං තාත්තට තුරුල් උනේ පුංචි එකෙක් වගෙ.
ආ මේ සල්ලි ඔයා තියා ගන්න.. අම්මා රංජනී ඇන්ටිටත් දෙයි වියදම
එවුනාට ගන්න එකක් නෑ තාත්තා
තාත්තා රුපියල් පන්දාහක් මගෙ අතට දෙද්දි මං කිව්වෙ රංජනී ඇන්ටි සල්ලි නොගන්න බව දන්න නිසයි.
එවුනාට එහෙම හරි නෑ නෙ දරුවො.සතියක් ඉන්නත් එපැයි.
ඒකත් ඇත්ත අම්මට එහෙනම් කෝකටත් දීලා බලන්න කියන්නකො .
෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴
---- මතු සම්බන්ධයි-------
Showing posts with label අහස් ගව්ව සිඹින තරම්..(නවකකතාව). Show all posts
Showing posts with label අහස් ගව්ව සිඹින තරම්..(නවකකතාව). Show all posts
Friday, October 12, 2012
Tuesday, September 25, 2012
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්... 5 වෙනි දිගහැරුම
කලින් කොටස් මෙතනින් බලන්න
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්..4 වෙනි දිගහැරුම
උත්පලගෙ ලියුම මගෙ අතට දී නිමා ගිය පස්සෙ මං ලියුම දිග ඇරියෙ ගොඩක් නොඉවසිල්ලෙන්...
ආදර දිලා,
මට ඔයා එව්ව ලියුම හම්බුනා.ඔයා කිව්ව වගේ මං එන්නම් ඔයාගෙ තාත්තව හම්බෙන්න හැබැයි දිලා මං ඔයාට නොකියපු දෙයක් තියෙනවා කියන්න ඒක මං ඔයාගෙන් හංගන්න හැදුවා නෙමෙයි මට ලබන සතිය වෙද්දි ජපන් යන්න වෙනවා. මගෙ යාලුවෙක්ගෙ මාර්ගයෙන් හැම දෙයක්ම කරගත්තෙ ඉතින් මට අවුරුද්දු 2 වත් ඉන්න වෙනවා.ගිහින් ආවට පස්සෙ තමයි මට ඔයාලගෙ ගෙදර එන්න වෙන්නෙ එතකන් පොඩ්ඩක් ඉවසමු .මං එන සිකුරාදා මෙහෙන් පිටත් වෙනවා ඊට කලින් පුලුවන්නම් මාව මීට් වෙන්න .
මීට
උත්පල
මං ඇස් අදහගන්නට නොහැකිව උත්පලගේ අත්අකුරු දිගේ නැවතත් නෙත් යැව්වා.මෙච්චර ලොකු තීරණයක් තනියම ගන්නට තරම් උත්පලට මා නොවැදගත් චරිතයක්දැයි මගෙ හිත කෑ ගැහැව්වා.
කල යුත්තේ මොනාද වෙන්නෙ මොනාද කියලා කිසි නිනව්වක් නැතිව මං කාමරේ එහා මෙහා කැරකුනා. නොනවත්වා උල්පතක් මෙන් ඇසට උනන කදුලු පිසදාමින් අවසානයේ කෙසේ හෝ උත්පලව මුණ ගැහෙන්න මම තීරණය කලා...........
කොහොම හරි ගෙදරින් එලියට පැන ගන්න කොච්චර උවමනා උනත් පහුගිය සති දෙකටම අම්මගෙන් කොහෙවත් යන්න අහන්න හයියක් මට තිබ්බෙ නෑ ඒත් ආයෙත් අවුරුදු ගානකට දකින්න නොලැබෙන ඒ මූණ දැක බලාගන්න ඇති උවමනාව නිසාම අවසානයේ පුස්තකාලයට හෝ යන්නට අම්මගෙන් අහන්න මං ඉටා ගත්තා.
බ්රහස්පතින්දා හවස හොර වැඩක් කරන්න යන හිත වේගෙන් ගැහෙද්දි ඇන්තූරියම් මල් වලට සාත්තු කරමින් උන්න අම්ම ලගට මම කිට්ටු උනා.
අම්මා..
ම්ම්..
කම්මැලි අම්මා. කියවන්න පොතක්වත් නෑ පුස්ථකාලෙට ගිහින් එන්නම්.
කර කර උන්න වැඩේ මොහොතකට නවත්තලා අම්මා මං දිහා බැලුවේ සැකෙන් වගේ.
ඇයි තාත්තා ගෙනත් දුන්න පොත් කියවලා ඉවරද?
අනේ අම්මා ඒවා ඉවර කරලා කොච්චර කල්ද
ම්ම්..හරි ගිහිල්ලා එන්න හැබැයි එහෙ මෙහෙ රස්තියාදු වෙලා අහුවෙන්නෙ නෑ
පුංචි තරවටුවක් කරලා හරි මෙච්චර ලේසියෙන් එලියට යන්න අවසර දුන්න එක ගැන හිතින් අම්මට පින් දිදි ඉක්මනටම ඇදුමක් දාගෙන පුරුදු වාහනයෙන්ම මං එලියට බැස්සා.
කෙලින්ම කතා කරලා කියන්න බැරි උනත් නිමාගෙ අතේ උත්පලට කියා යැවූ විදියටම හරියටම 4 වෙද්දි මං පුස්ථකාලයට ආවා.
හතරයි කාල වෙද්දිත් උත්පල නැතුව යද්දි කවදාවත් නොදැනුනු බයක් මගෙ හිත පුරා නලියන්න ගත්තා.
පුස්ථකාල බිමේ කෙලවරකට වෙන්න තිබ්බ බංකුවක වාඩි වෙලා ඉස්සෙල්ලාම උත්පල මට ආදරෙයි කිව්ව තැන දිහා මං බලාගෙනම උන්නා.අපේ ආදරේ පටන් ගත්තු මේ බිමේදිම අපේ ආදරෙත් අවසාන වෙයිදෝ කියන හැගීම මගෙ ඇස් වලට කදුළු ගෙනාව.
දිලා..
උත්පලගෙ හඩින් මං එකවරම ගැස්සී ගියා.
උත්පල..
දෙනෙතට නැගුන කදුලු පිසදමමින් මං හිනා උනා.
ඇයි මේ අඩලා
ආයෙමත් අලුත් කරගත්තු හිනාවකින් මන් උත්පල දිහා බලාගෙනම උන්නා
එන එකක් නෑ කියලා හිතුනා.
පිස්සු ද ළමයො හෙට යන්න ලෑස්ති කරගන්න දේවල් ගොඩක් තියෙන්වා ඒකයි පොඩ්ඩක් පරක්කු උනෙ.
හෙට කීයටද යන්නෙ
අහන්න දේවල් ගොඩක් මුවට ආවත් මං උත්පලගෙන් ඇහැව්වා.
පාන්දර 4 වෙද්දි යනවා මෙහෙන් 7.45 ට ෆ්ලයිට් එක තියෙන්නෙ
ම්ම්..පරිස්සමින් ගිහින් එන්න.
කිව යුතු එකම දේ ඒ යැයි සිතාගෙන මං කිව්වා
දිලා..
මං අහන්නම ආසා හඩින් උත්පල කතා කලා
මා එක්ක තරහා නෑ නේද
අනේ නෑ උත්පල ඔයා කොහොමත් ඔහොම පිලිවෙලක් වෙන එකට මට සතුටුයි.
ඔව් දිලා මෙහෙම ගියෙ නැත්තන් කවදාවත් මට ඔයාව ලං කරගන්න බැරි වෙනවා.
අහන්න දේවල් කොච්චර තිබ්බත් ඒ හැම දෙයක්ම උත්පලගෙ කතාවට යටයි නේද කියලා හිතාගෙන ආයෙත් අවුරුදු ගානකට නොදකින් ඒ මූණ දිහා බලාගෙන මං හිනා උනා.ඕනා වෙලා තියෙන්නෙ අඩන්න උනත් හොද ගමනක් යද්දි එසේ නොකල යුතුයි හිතුන නිසාම අමාරුවෙන් නොහඩ ඉන්න මං වගබලාගත්තා.
කවදාවත් වෙනස් වෙන්නෙ නෑ නේද
උත්පලගෙ උරහිසට ඔලුව තියාගෙනම මං ඇහැව්වා
කවදාවත් නෑ දිලා..මාව විශ්වාස නැද්ද ආ..
විශ්වාසයි දෙයියනේ ඒත් බයයි ඔයා නැති උනොත් මං මැරෙයිනෙ
නොහඩා ඉන්න හිතාගෙනම උන්නත් එක් වරම මට ඇඩුණා.
හරි මං දැන් යන්නම් දිලා.. හෙට යන්න ඕනානෙ අඩන්නෙ නැතුව ඉන්න දැන්.
හා කියනවා ඇර එපා කියන්නට බැරි කොට මං උත්පලගෙ නලලට හාදුවක් දී හිද උන් තැනින් නැගිට්ටෙ තවත් මෙතන හිටියොත් මහ හඩින් හඩන්නට වේ යැයි දැනුනු බයටත් එක්කයි.
නින්දත් නොනිද්දත් අතර වැඩි වේලාවක් අඩමින්ම මම රැය පහන් කරා උදෑසන 5 වෙද්දි තවත් නින්දක්නම් මං අහලකටවත් ආවෙ නෑ.තව පැය දෙක තුනකින් උත්පල මගෙන් ගොඩාක් දුර යනවා කියලා දැනෙද්දි මගෙ ඇස් වල කදුලු ආයෙත් අලුත් උනා.කිව්ව වගේම දවසක මගෙ තාත්තගෙන් උත්පල මාව අහන්න ඒවි කියන බලාපොරොත්තුවෙන් මං මගෙ හිත හදාගන්න උත්සහා කරා.
ඔබ මගෙමයි කියා
හිත හීනයක් හැදුවා
ඒ හීනේ මට තියා
යනවද ඈතට ඔයා..
හිත හදාගන්න විදියක් නැති කොට මගේ ඩයිරියෙ මම ලියා තැබුවා. ඉද හිට හිතට එන දුකක් සතුටක් වචනයට පෙරලන එක මට ඇත්තටම සැනසිල්ලක් උනා.
පොතක් කියවන්නද,මැහුමක් ගොතන්නද අද දවස ගෙවා ගන්න එක මට ලොකු ප්රශ්නයක් වෙලා.දවල් 2ත් පහුවෙලා උත්පල දැන් කොහෙ ඇද්ද ජපන් වලින් බහින්න තව කොච්චර වෙලා යයිද කිසිම දෙයක් හිතාගන්න බැරිව මං ඇදටම වෙලා උන්නා.උත්පලගෙ ගෙදර අයවත් අදුන ගෙන නොහිටීම ගැන මුල්ම වරට මට ලොකු පසු තැවීමක් දැනුනා.දැන් ඉතින් උත්පලම කතා කරනකන් මං සිටිය යුතු නොවෙද.
සුදු දූ කන්නෙ නැද්ද ආ
ලගටම ඇවිත් අම්මා කතා කරනකන් මං නොකෑ බව මට ගානක් උනේ නෑ
බඩගිනි නෑ අම්මා
මොකද නැති වෙන්නෙ ආ..උදේට කාලත් නෑ.
අනේ මට කන්න බෑ අම්මා
අම්මාගෙන ගැලවිය නොහැකි බව දැන දැනම මං උත්තර දුන්නා.
කෝ බලන්න සනීප නැද්ද
නලලට අත තබා උන බලමින් අම්මා විමසද්දි අම්මා ගැන් උපන් අසීමිත සෙනෙහසකින් මගෙ හිත පිරී ගියා.
ටිකක් රස්නෙයිනෙ පුතේ..අමාරුද
රාත්රිය පුරා අඩපු නිසත් එකපාරම ඔරොත්තු නොදෙන දුක නිසත් මට උණ ගැනීම අරුමයක් නෙමෙයි.
ඇගත් ටිකක් රිදෙනවා අම්මා
ඉන්න මං කොත්තමල්ලි පස් පන්ගුව තම්බන්නම් ..අඩු උනේ නැත්තම බෙහෙත් ටිකක් ගමු .
මොනා හරි කමු දු නැතුව පැනඩෝල් එකක්වත් බොන්න බෑ නෙ.
හම්ම්ම්..කමු අම්මා
තවත් අම්මට කරදර දිය නොහැකිව මං කිව්වා.
෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴
සතියකටත් වඩා ගත උනා.තවමත් උත්පලගෙන් ආරංචියක් නෑ විටින් විට නිමා..ගෙන් ඇහැව්වත් නිමාටත් ඒ ගැන කිසි දෙයක් ආරංචි වෙලා තිබ්බෙ නෑ.හිතේ දුකටත් බයටත් මාව තව තවත් අසනීප උනා
පහු උන දවස්වල එක රැයක්වත් හරියට නින්දක් මගෙ අහලකටවත් ආවේ නෑ .
දූ.. මෙන්න යාලුවෙක් ඇවිත්.
කාමරය වී කල්පනා කර කර ඉද්දි අම්මා සාලයේ ඉදගෙන කෑ ගැහැව්වා.
අවුල් වී ගිය කොන්ඩය පීරගෙන මං දඩි බිඩියෙ තරප්පු පෙල බැහැගෙන සාලෙට ආවා
ආනේ තරූ..
උස මහත ලස්සන ඉලංදාරියෙක් එක්ක ඇවිත් උන්න තරූ මාව වැලදගත්තා.
ඇති යාන්තම් උඹට මෙහෙට එන පාර මතක් උනා.
අනේ එහෙම අමතක වෙනවද බං දන්නවනෙ වෙඩින් එක නිසා වැඩ ටිකක් වැඩි නේ
අවුරුදු 3ක ආදරයක ප්රතිපලයක් විදියට තරූ ලගදීම විවාහ වෙන බව මං දැනන් උන්නා.
උඹ කෙට්ටු වෙලා දිලා
තරූ මං දිහා අනුකම්පාවෙන් බලන් කිව්වා.
උත්පල ගැන මුකුත් ආරංචියක් නැද්ද තරූ
ඒක කියන්න තමයි කෙල්ලෙ මං මේ දුවන් ආවෙ.
තරූගෙ වචන අදහගත නොහැකිව මං තරූගෙ අත තදින් අල්ලගත්තා.
උත්පල කෝල් කලා දිලා..උඹට කතා කරන්න ඕනා කිව්ව
අනේ මං කොහොමද කතා කරන්නෙ තරූ
ම්ම් මේක තියාගනින්
හෑන්ඩ් බෑගයෙන් පුංචි හෑන්ඩ් ෆෝන් එකක් එලියට ගෙන තරූ මගෙ අතට දුන්නා.
ඕක මගෙ පරණ ෆෝන් එක කෙල්ලෙ උඹ තියාගනින්,උත්පල උඹට කෝල් කරයි .
අනේ උඹට පින් තරූ..
හරි හරි ,එත් උඹ මේ ආදරේට අහිංසක වැඩි දිලා..
හ්ම්ම්,, දැන්නම් මටත් එහෙම හිතෙනවා තරූ.
උත්පල උඹට ඇත්තටම ආදරෙයිද නැද්ද කියන්න මං තාමත් දන්නෙ නෑ බං මොනා උනත් ඕනාවට වඩා අහිංසක වෙන්න එපා කෙල්ලෙ ඒක හැමතිස්සෙම ගැලපෙන්නෙ නෑ.
තරූගෙ කතාවෙ ඇත්තක් ඇතැයි මටද හිතුණා.ඒත් උත්පලට මේ හිතෙ ඇති උන ආදරය කොහොම අඩුතක්සේරු කරන්නද මේ ආදරේ මිරිගුවක් උනත් ඒ පස්සෙම දුවගෙන ගිහින් හති වැටෙන්නට හරි මේ හිත ලෑස්ති වෙලා ඉන්න හැටි මටම පුදුමයි.
එහෙනම් මං යන්නම් දිලා.. වෙඩින් කාඩ් එක දෙන්න මං ආයෙ එනවා හොදෙ.
හා තරූ මොනාහරි වෙන්න තියනවා නම් කියන්න
මට සමුදී කාරයට නැගුනු ආදරවන්තයන් දෙස මං බලාගෙනම උන්නා උත්පලත් එක්ක මේ විදියට යන්න එන්න අපේ වෙඩින් එකට සූදානම් වෙන්න මගෙ හිතෙත් කොච්චර හීනද ,පපුව පුරා හීන් රිදුමක් දැනෙද්දි මං ඉහලට ගත් ලොකු හුස්මක් වාතලයට මුසු උනා.
මුළු දවසම ඔහේ ගෙවිලා ගියා. කොයි මොහොතක හරි උත්පල කෝල් කරයි කියන බලාපොරොත්තුවෙන් මං වෙනදට වඩා සැහැල්ලුවෙන් උන්නා.
රෑට කෑම කාලා ඇවිත් මෙට්ටය යට සගවන් උන්න ෆෝන් එක මං අතට ගත්තෙ උත්පල කතාකරලද කියලා හිත හිත.
පිට රට නොම්මරයකින් ඇවිත් තියෙන මිස්ඩ් කෝල් එක දකිද්දි ෆෝන් එක දමා යන්න උන එක ගැන ඇති උනේ පසුතැවීමක්.
ඇදට වෙලා ෆෝන් එකත් අතේ තියාගෙනම මං ආයෙමත් උත්පලගෙන් ඇමතුමක් බලාගෙනම උන්නා
දන්නෙම නැතුව නින්ද ගිහින් තියෙද්දි ෆෝන් එකේ දෙදරුමට මං ඇහැරුනා.
උත්පල..
උතුරා යන සතුටකින් මම දුරකතනය කනේ තියා ගත්තා.
දිලා..නිදිද
නෑ උත්පල කියන්න ඔයා හොදින්ද
මං හොදින් දිලා.. සොරි කතා කරන්න පරක්කු උනාට
කමක් නෑ උත්පල ඔයා හොදින්ද කියලා දැන ගන්නයි මට ඕනා
මං ගැන බය වෙන්න එපා මෙහෙ කිසි ප්රශ්නයක් නෑ..ඔයා හොදින් ඉන්න
ආයෙ කතා කරනවා නේදා ආ..
පුලුවන් විදියට කතා කරන්නම්..
තවත් විනාඩි 15 ක් විතර උත්පලත් එක්ක කතා කර කර උන්නට පස්සෙ කොට්ටෙත් තුරුල් කරගෙන මං දෙනෙත් පියාගත්තෙ සතියක් තිස්සෙ හරි හැටි නින්දක් නොලබපු හැම රැයකටම හරි යන්න අද රැයනම් සුව බර වෙනු ඇතැයි සිතමින්.
මතුසම්බන්ධයි.
Tuesday, September 18, 2012
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්... 4 වෙනි දිගහැරුම
කලින් කොටස් මෙතනින් කියවන්න,,
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්..1 වෙනි දිගහැරුම
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්...2 වෙනි දිගහැරුම
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්..3 වෙනි දිගහැරුම
සුදු දූ...
සිකුරාදා උදේ කාමරේට වෙලා පොතක් කියවමින් ඉද්දි අම්මා මං ගාවට ආවා..
කතා කරපු විදියෙන්නම් මොනව හරි බරපතල දෙයක් වගේ කියලා හිතුන හින්දා පපුවත් පොඩ්ඩක් ගැහෙන්න ගත්තා ..
දූ ඔයා එදා නිගම්බු ගියෙ කාත් එක්කද ?
ගිය සතියෙ මං උත්පලත් එක්ක නිගම්බු ගියෙ අම්මට නිමා.. ත් එක්ක පොත් ප්රදර්ශනයක් බලන්න යනවා කියලා බොරුවක් කියලයි..දෙයියනෙ අම්මට මොනා හරි ආරංචි වෙලාවත්ද.....-??
නි..නි..මා..ත් එක්කනෙ අම්මා.
යාන්තම් වචන ගලපගෙන මං උත්තර දෙද්දි අම්මා මං දිහා බලන් උන්නෙ" උඹට මාව තම්බන්න බෑ පුතේ.." කියන්නක් මෙන් විනිවිද යන තරම් බැල්මකින්.
මේ අහන්න දූ මාත් ඔයාගෙ ඔය වයස පහු කරා ඔයා දැන් පොඩි ළමෙක් නෙමෙයි මොන වා හරි දෙයක් තියනව නම් ඔයාට දැන් මාත් එක්ක කියන්න පුළුවන් වෙන්න ඕනෙ.
අනේ .. අම්මා..
ඇත්තටම අම්මාට මූණ දී ගන්නට නොහැකිව මන් බිම බලාගෙන මිමිණුවා.
මේ බලන්න දූ මං ගොඩක් දේවල් දැන ගෙනයි අහන්නෙ පිරිමි ළමෙක් එක්ක ඔයාගෙ සම්බන්ධයක් තියනවා නේද.
විදුලියක් කෙටුවා වගේ අම්මා එකපාරම අහද්දි මහා ලොකු වරදක් කරපු අපරාධ කාරයෙක් වගේ මාව ගැහෙන්න ගත්තා.
ම්ම්.. තවත් බොරු කිරිමට හයියක් නැති තැන මං ඔව් කියන්නට මෙන් ඔලුව වැනුවා.
සුදු දූ ඔයාව අපි හැදුවෙ මලක් වගෙ කිසිම දුකක් නොදි .ඔයාව කවදා හරි පිටට දෙද්දි අපිට හිතන්න දේවල් ගොඩක් තියෙනවා .
ගොඩක් තැම්පත් නිවුනු හඩකින් අම්මා කතා කරා.ඒ එක්කම ඉපදුනු දා ඉදන්ම කිසිම දුකක් වෙන්න නොදි මාව අම්මා තාත්තා බලා ගත්තු හැටි .මට ඇවිදගන්න වත් බැරිව ඉද්දි අම්මා මාව ඇවිද්දවන්න දුක් වින්ද හැටි කොච්චර අමාරු උනත් මගෙ හැම ආසවක්ම එකක් නෑර ඉෂ්ඨ කරන්න තාත්තා වෙහෙසෙන හැටි, හැම දෙයක්ම චිත්රපටියක් වගේ මගේ හිතේ මැවෙන්න ගත්තා.
තරුශිගෙ අම්මවත් මට ගිය සතියෙ හම්බුණා ..එයා දැකලා තිබ්බා ඔයා ඒ ළමයත් එක්ක එහෙ මෙහෙ යනව දවස් දෙක තුනක්ම .ඒ ළමයගෙ අයියා එහෙ යනවා එනවලු ..කොහොමත් මෙච්චර ආදරෙන් ඔයාව හදලා අපිට ඔයාව ඒ වගේ තැනකට දෙන්න ඕනා නෑ .තේරුණාද?
අනේ .. අම්මා .. එයා න..ර..ක නෑ නෙ.
ඇස් දෙකටම උල්පතක් මෙන් කදුළු උනද්දි මං ආයෙත් මිමිණුවා.
හොද නරක ඔයාට වඩා අපිට තේරෙනවා .අනික ඔයා තාම මිනිස්සු ගැන හරියට දන්නෙ නෑ .මේවා ආරංචි වෙලා තාත්තටත් හොදටම තරහා ගිහින ඉන්නෙ ඒත් ඔයාට මුකුත් කියන්නෙ නැතුව හිටියෙ මං කියන දේ ඔයා අහයි කියලා..හිතුවක්කාර වෙලා තාත්තව තරහාඅවුස්ස ගන්න එපා ..
මෙතක් කල් දැකපු හීන සිතුම් පැතුම් හැම දෙයක්ම කැඩී බිදී සී සීකඩ විසිර යනවා වගෙ පපුවට දැනෙද්දි වචනයක් වත් කියාගත නොහැකිවා මහා අසරණ කමකින් මං අම්මා දෙසම බලන් උන්නා.
හම්ම්ම්.. දැන් ඉතින් ඕනාවට වඩා ඔය ගැන හිතන්නෙ නැතුව ඉන්න..කවදා හරි ඔයාව හොදට ආදරෙන් බලාගන්න කෙනෙකුට ඔයාව දෙන්න බැරි උනොත් අපිටත් සැනසීමක් නෑ.
ඉකි ගගහා අඩන මගේ හිසට අතක් තබා අම්මා පැවසුවේ මුදු මොලොක් හඩින්.
මේකත් මං ගාව තිබ්බදෙන්.දැන් පංතිත් යන්නෙ නැති නිසා ඕනා නෑ .
මේසය මත තිබූ මගෙ ජංගම දුරකතනය අතට ගෙන තවත් මොහොතක් මා සනසන්නට මෙන් මා දෙස බලා උන් අම්මා කාමරෙන් ගියෙ ලොකු හුස්මක්ද පිට කරමින්..
අවසානයේ සියල්ල උඩු යටිකුරු වී මුලු ලෝකයම දෙපාමුල කඩාවැටුනාක්මෙන් දරා ගත නොහැකි දුකකින් කොට්ටයත් බදාගෙන මා හඩා වැටුනා,
බොහෝ වේලාවක් ගිය පසු හදිස්සියේම යමක් සිහිවුනාක් මෙන් ඇදෙන් නැගිට මං උත්පලට ලිපියක් ලිවීමට පටන් ගත්තා.
ආදර උත්පල
ඔයාට ලියන මේ වෙලාවෙ මං ඉන්නෙ දරාගන්න බැරි දුකකින් ඒ ඔයා මට අහිමි වෙයි කියන බයටයි.අපි ගැන හැමදෙයක්ම දැන් අපේ ගෙදරින් දන්නවා ආයෙ කවදවත් ඔයා එක්ක සම්බන්ධයක් තියා ගන්න එපා කියලා මට නීතියකුත් දාලා.. ඔයාව මට කොච්චර ඕනාද කියන එක එයාලට කියන්න මට තාම හයියක් නෑ. ඔයාම එන්න උත්පල හැම දෙයක්ම කියන්න මගෙ තාත්තට එයා නපුරෙක් නෙමෙයි .ආදරයක් තේරුම් ගන්න බැරි කෙනෙකුත් නෙමෙයි.අනේ එයාට තේරුනොත් ඔයා මාව එයා වගේම ආදරෙන් බලාගන්නවා කියලා ඔක්කොම හරි යයි.ඉතින් කියන්න ඔයා එනවා නේද?මං බලන් ඉන්නවා ඔයා එනකන්.. පරිස්සමින් ඉන්න
මීට
ඔයාගෙ දිලා..
කලයුතු එකම දේ දැන් කරන්න ඕනෙ උත්පලයි කියන හැගීමෙන් ලිපිය ලියලා අවසාන කරපු මම ලියුම් කවරයක ලියුම දමා පරිස්සමට පොතක් ඇතුලේ තැබුවේ..ඉක්මනටම නිමා..අතේ උත්පලට ලැබෙන්න සලස්වනවා කියලා හිතාගෙනයි.
පසුදා දවස උදාවෙද්දිම නිමා..ට කතා කරන්න අවස්ථාවක් එන තුරු මං බලා ගෙනම උන්නා.. දවල් වරුවේ අම්මා කුස්සියේ උයන අතරතුර ගෙදර දුරකථනයෙන් මං නිමා..ට කතා කලා.
මොකද බං උනේ ..අන්න උත්පල මටත් කතා කරලා උඹ ගැන අහැව්වා උබ ෆෝන් එකත් ඕෆ් කරගෙන මක් කරනවද?
කිසිවක් කියන්න ඉඩක් නොතියම නිමා.. මගෙ ඇගට කඩන් පැන්නා.
වෙන්න තියන ඔක්කොම වුනා ..
හීන් ඉකියක් මුවින් පිට වෙද්දි මං කිව්වා.
දිලා..ඇයි මේ ..
අම්මා ඔක්කොම දැන ගෙන නිමා.. තරු ලගෙ අම්මගෙන් විස්තරත් අහලා උත්පල ගැන අනේ මන් දන්නෙ නෑ නිමා.. මට උත්පලව අතාරින්නලු මං කොහොමද නිමා එහෙම කරන්නෙ මං මැරෙයිනෙ.
මේ අහපන් දිලා ඉස්සෙල්ලා කියපන් උඹ හොරෙන් නේද ඔය කතා කරන්නෙ.
හ්ම්ම්...
හිටපන් මං එන්නම් උඹව බලන්න අපි කතා කරමු හරිද
අනේ ඉක්මනට වරෙන් නිමා..
හරි හරි මං එන්නම් දැන් හරකි වගෙ ඔතන අඩලා ඇදගෙන නාන්නෙ නැතුව වෙනසක් නැතුව හිටපං.
ම්ම් හරි..
නිමා.. ගෙ වචන වලට පොඩි එකෙක් වගේ අවනත වූ මං දුරකථනය ලගින් ඈත්ව කාමරයට ගියා.
෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴
දිලා..
මටත් නොදැනිම ඇදට වී උන් මගේ ඇස් පියවීගෙන යන්න හදද්දිම වගේ නිමා.. කාමරේට එබුණා.
ආ..උඹ ආවද
ඔව් ඔව් එන්න කලින් උඹලගෙ අම්මටත් මාට්ටු වුණා.
මා අසලින්ම ඇදේ පැත්තකින් වාඩි වෙන ගමන් නිමා.. උත්තර දුන්නා.
ආ..අම්මා මොනාද කිව්වෙ.උඹට බැන්නද
කොට්ටය ඇද විට්ටමට හේත්තු කර මම ඇදේ ඉදගත්තා
නෑ.. නෑ අම්මා උඹට ආදරෙයිනෙ බං
උඹෙ හිත හදන්නලු.. ඕනවට වඩා කල්පනා කරන්න දෙන්න එපාලු පව් බං බය ඇති උබ ලෙඩ වෙයි කියලා.
හ්ම්ම්..පව් අම්මා
ම්ම්..හැබැයි මට කිව්වා ඔන්න උඹගෙ වැරදි වැඩ වලට උදව් කරන්න එපා කියලා.
ඉදගෙන උන් මගෙ කකුලට පුංචි තට්ටුවක් දමා තවත් ටිකක් මට කිට්ටු වෙන ගමන් නිමා..කිව්වා
අනේ..ඉතින් උඹත් මාව තනිකරන්නද යන්නෙ
එකාපාරටම හිතට ආපු බය නිසා මං නිමා ගෙ අත තදින් අල්ල ගත්තා.
පිස්සුද බං..මං ඉන්නව උඹට ..ඒත් උඹට හොදක් වෙන්නයි ඕනෙ හරිද.
මං දන්නවා බං උඹ මට ආදරෙයි.
හරි හරි දැන් කියපන් මොකද උනෙ.
සිදු වූ සියල්ල නිමා..ට විස්තර කර කියද්දි නිමා හැමදාමත් වගේ බාධාවක් නොකරම මට ඇහුන්කන් දී ගෙන හිටියා.
අවසානයෙ දෙනතට නැගුන කදුලු පිසදාගෙන මං උත්පලට ලිවු ලියුම නිමාට දුන්නා.
හරි උඹ දැන් නාඩා හිටපන් මං උත්පලට කියන්නම් ඔක්කොම. ඒත් උඹ හිතනවද අන්කල් උත්පලට කැමති වෙයි කියලා
හම්ම්. කැමති වෙයි
මහා ගොඩක් දුර හිතන්න ඇති බය හින්දම මං නිමා..ට කෙටියෙන් උත්තර දුන්නා..
෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴
අද ඉරිදා සතියකට පස්සෙ තාත්තා ගෙදර ඉන්න දවස.පාන්දරම නැගිටිද්දි තාත්ති ඊයෙ රෑ ගෙදර එන්න ඇතැයි කියන සිතුවිල්ලෙන් මං මොහොතක් නොසන්සුන් උනා,
උත්පල ගැන අම්මා මා එක්ක කතා කරා වගේ අද අදවසෙ කොයි වෙලේ හරි තාත්තාත් මාත් එක්ක කතා කරයි දෝ කියන ප්රශ්නය මගෙ හිතෙ රැව් දුන්නා..
වෙනදටත් වඩා වෙලා අරගෙන මූණ සෝදා ඇදුමක් දා ගෙන මං පහලට බැස්සෙ ගැහෙන හදවතින්.
සුදු දූ..
සාලයට වී පත්තරයක් බලමින් උන් තාත්තගෙ හඩින් මං ගැස්සී ගියා.
තාත්තා..
දැන්ද නැගිට්ටෙ ආ.. මෙන්න මං දූට පොත් වගයක් අරන් ආවා
කිසිම වෙනසක් නැතුව තාත්තා නිල් පාට තරමක් ලොකු බෑග් එකක් මට දික් කලා
අනේ..තෑන්ක්ස් තාත්තා..
හිතට දැනුනු බය අතුරුදහන් වෙද්දි මං තාත්තාගෙ ගෙල බදාගෙන කම්බුලක් සිප ගත්තා.
කෝටියක් ප්රශ්න ආවත් ඒ හැම ප්රශ්නෙට නිවැරදිම උත්තර හැමදාමත් මගෙ තාත්තා හොයා ගත්තා.කිසිම දවසක අම්මටවත් මටවත් නිකරුනේ බැණ නොවැදුන මගෙ තාත්තා අදත් මට වචනයක්වත් නොකියා සිටින්නෙ අම්මා කිව්වට පස්සෙ ආයෙත් එකම දේ කියලා මගෙ හිත නොරිදා සිටිය යුතුයැයි හිතෙන හින්දා වෙන්න ඇති.
මා ගැන ඇති අසීමිත ආදරය නිසාම මා කවදාවත් හිතුවක්කාරියක් වේවි යැයි තාත්තා හිතන්නෙ නෑ.
ඒ එක්කම ටී එම් ජයරත්නයන්ගෙ අම්මා සදකි මම ඒ ලොව හිරුය රිදී.. ගීතයෙ "මවකට මුවා වී නුඹ වෙත දිරි දුන්නේ..මම වෙමි පුතුනි එය මා පමණයි දන්නේ" කියන පද පේලිය මගෙ හිතට ආවෙ මගෙ තාත්තා ගැන අසීමත භක්තියක් ආදරයක් මගෙ හිතේ අළුතෙන්ම උපද්දවමින්.
ආ.. මොකද මේ ලොකු ළමයෙක් හුරතල් වෙන්නෙ ආ..
තේ කෝප්ප දෙකක් අතින අරගෙන අම්මා සාලයට ආවෙ හිනා වේගනමයි.
අනේ බලන්නකො තාත්තා.. අම්මාට ඊරිසියාවද කොහෙදො.
අම්මගෙ කතාවට බොරු තරහක් මවා ගනිමින් මං තාත්තා ඉදන් උන් පුටුවෙ පත්ත උඩ වාඩි උනා.
හරි හරි දැන් ගිහිල්ලා ඉක්මනට ලෑස්ති වෙන්න ගමනක් යන්න.
තාත්ති මගෙ පිටට තට්ටුවල් දාන ගමන් කිව්වා.
කොහෙද යන්නෙ ..?
ගෙදරටම වෙලා හෙම්බත් වෙලා උන් මං ඇහැව්වෙ ගොඩක් ආසාවෙන්
අපි අද බීච් ගිහින්.ලන්ච් එකත් එලියෙන් අරගෙන ආච්චිලගෙ ගෙවල් පැත්තෙත් ගිහින් එමු.ගෙදරටම වෙලා ඉදලා දුවටත් එපා වෙලා ඇතිනෙ .
අනේ මරු තාත්තා නියමයි !!
ආයෙමත් තාත්තගෙ කර හයියෙන බදාගෙනම කම්බුලක් ඉඹගෙනම මං හිදගෙන උන්න තැනින් නැගිට්ටෙ අද දවස ගොඩක් සුන්දර වෙනු ඇතැයි දැනුනු සතුටත් එක්ක.
෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴
නිමා...... අතේ උත්පලට ලියුම යැවූ පසු ඔහුගෙන් පිලිතුරක් එනතුරු මං මග බලාගෙන උන්නා.කාටත් හොරෙන් උත්පලට කෝල් එකක් දෙන්න හිත බල කරත් .අම්මාට අහුවෙයි කියලා දැනුනු බය නිසාම මං උත්පලගෙ පිලිතුර ලැබෙනකන් ඉවසුවා.
හිතුව විදියට සතියකට විතර පස්සෙ උත්පලගෙ ලියුමත් අරගෙන නිමා ගෙදර ආවා.
උත්පල ඔයාට මොනා හරි කිව්වද නිමා
ලියුම කියවන්නට පෙර මං නිමා.. ගෙන් ඇසුවා.
මට උත්පල මීට් වුනේ නෑ දිලා.. තරූට දීලා තිබ්බෙ මට ඊයෙ තරුවා ගෙනත් දුන්නෙ ඇන්ටි උත්පල ගැන ඒකිගෙන් අහයි කියලා මෙහෙ ඇවිත් නෑ..
දැන් ඒ ගැන් මුකුත් අහන්නෙ නෑ නිමා.මං ඔක්කොම නවත්තලා කියලා හිතල වෙන්න ඇති.
පව් දිලා.. උඹව විශ්වාස කරනවා ඇන්ටි
මං දන්නවා නිමා.. අම්මලත් උත්පලට කැමති වෙයි නැත්තන් එයාලට දුකක් දුන්නොත් මට හෙණත් ගහයි.
ම්ම් හරි හරි මං යන්නම් බං සදුදා ඉදන් ජොබ් එකට යන්න තියනවා..ඊට කලින් ගොඩක් වැඩ තියනවා බං කරගන්න.. අද ආවෙ උඹ උත්පලගෙ ලියුම එනකම් මෙතන නහින බව දන්න හින්දා
අනේ හොදයි නිමා..ඒත් උඹ ගියාම මටයි පාලුයි..
හරි හරි සෙනසුරාදා, ඉරිදා ගෙදරනෙ බං මං එන්නම් උඹව බලන්න.
උඹට ගොඩක් පිං ..උඹ නැත්තන් මට මොනා වෙයිද දන්නෙ නෑ.......
උත්පලගෙ ලියුම මගෙ අතට දී නිමා ගිය පස්සෙ මං ලියුම දිග ඇරියෙ ගොඩක් නොඉවසිල්ලෙන්...
මතුසම්බන්ධයි...
Thursday, September 13, 2012
අහස් ගව්ව සිඹින තරම් 3 වෙනි දිගහැරුම..
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්.. 1 වෙනි දිගහැරුම මෙතනින්
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්... 2 වෙනි දිගහැරුම මෙතනින්..
සතියක්ම ගේ ඇතුලට වෙලා ඔහේ ගෙවිලා ගියා. පුස්තකාලයට හරි නිමා..ලගෙ ගෙදරට හරි යන්න පුළුවන් කම තිබ්බත් එහෙමවත් යන්න හිතුනෙ නෑ.විශේෂයෙන් කරන්ඩ කියලා දෙයක් තිබ්බෙත් නැති හින්දා වත්ත පහල අඹ ගහෙ පැහිච්ච අඹ කඩන් ඇවිත් අච්චාරු දැම්මා.
ගෙදර වත්තෙ පැත්තකට වෙන්ඩ ග්රීල් වලින් හදලා තිබ්බ ඔන්චිල්ලාවෙ ඉදගෙන පැද්දෙන ගමන් කටදන්ඩම හදා ගත්තු අඹ අච්චාරු හාස් හූස් ගගා කමින් මම පොතක් කියෙව්වා..
"i am lonley broken angel...." මේ දවස් වල මං අහන්නම ආස කරන ගීතයෙන් මගෙ ජංගම දුරකතනය නාද වුණා.
හෙලෝ..
පංතිත් ආපු නැති නිසා උත්පල වෙන්න පුළුවන් කියලා නිකමට වගේ හිතුන නිසාදො මන්දා මගෙ හඩ බාල වුණා.
දිලා .. මං උත්පල..
හිතපු විදියටම මගෙ හිත නොසංසුන් කරපු පිරිමි හඩ එහා පැත්තෙන් මතු වුණා,
උත්පල ඔයා..
මං ඔයාලගෙ පුස්තකාලය ගාව,දිලාට ඉන්නෙ එන්ඩ පුළුවන්ද
ගහෙන් ගෙඩි එන්නා වගෙ උත්පල අහද්දි මොනා කියන්නද කියලා හිතාගන්ඩ බැරුව මං මොහොතක් නිරුත්තර වුණා.
ම.....ම.. මම ද
ඔව් ඔව් ඔයා තමා දිලා.
නිමා..ටත් කිව්වද.
නිමා.. මොකටද ඔයාටනෙ මං කිව්වෙ, එනවා නේද?
හා ..
කිව්ව නෙමෙයි මට කියවුණා.
පැය බාගයක් දෙන්න..
ඕකෙ ..එහෙනම් තියන්නම් දිලා බායි.
බායි..
දෙයියනෙ මේ වුනේ මොකද්ද ? උත්පල හදිස්සියෙම එන්න කියන්නෙ මොකටද? දහසක් ප්රශ්න හිතේ තියෙද්දිම මං කකා උන් අච්චාරුවෙ ඉතිරිය වීසි කර දමා ඉක්මනට ගෙට ගියෙ අම්මගෙන් පුස්ථකාලෙට ගිහින් එන්න අවසර අරගෙනමයි.
වෙනදට පුස්ථකාලෙට යද්දි අතට අහුවෙන ඇදුමක් දා ගෙන ගියත් අද මං ආසම කරපු අහස් නිල් පාට ඩෙනිම් ත්රී ක්වාට එකයි ලා කහපාට සැහැල්ලු ටී ශර්ට් එකයි ඇද ගෙන.ඉක්මනටම අතට අහුවුන පොතකුත් අරගෙන බයිසිකලෙන් පාරට පැනගත්තෙ අද කරන්ඩ යන හොර වැඩේ අම්මට අහු වෙයි කියලා බයයෙන්.
පුස්ථකාලය පේන මානෙ දි මුළු ඇගම වගේ ගැහෙද්දි හිත දැඩි කරගෙනම පුස්ථකාලෙ වත්තට මං බයිසිකලය දැම්මෙ ඇස් දෙකෙන්ම ඒ රුව හොය හොය.
පුස්ථකාල බිමේ බයිසිකල් නැවතීමට වෙන්කරලා තිබ්බ කොටසෙ තාප්පෙ ගාව අත්දෙක පපුවට බැදගෙන උත්පල හිටියා.
පපුවෙ ගැස්ම තවත් වැඩි වෙද්දි මං උත්පල ඉන්න දිහාවට බයිසිකලෙත් තල්ලු කරගෙනම ලං උනා.
දිලා මොකද බයෙන් වගේ.මං ඔයාව ගිලින්නෙ නෑ..
යාන්තමින් හිනාවක් දෙතොලින් පනිද්දි ම මං බය නැහැයි කියන්නට මෙන් ඔළුව වැනුවා.
තත්පර කීපයක් ගෙවෙන්න ඇති උත්පලයි මායි නිහඩවම හිටියා.
ඔයාට දෙයක් කියන්න ඕනෙ
නිහඩතාවය බින්දෙ උත්පලයි.
කියන්න..
ඕනවටත් වඩා මගෙ හඩ බාල උනා.
මං ඔයාට ආදරෙයි දිලා.. මං දන්නවා ඔයත් එහෙමයි
මට කතා කරන්න ඉඩක් නොතියම උත්පල කතා කරා.මං මොනා කියන්නද කවදා හෝ වෙයි කියලා හිතුව සියල්ලම හිතුවටත් වඩා ඉක්මනට සිදුවෙද්දි මං නිහඩවම උන්නා.
ඕනවටත් වඩා වෙලා බිම බලාගෙනම උන්නා.
උඹ දවසක් කිව්වා හරි නිමා.. ඇත්ත දැන් දිලාට ආදරේ නොකර ඉන්න බෑ.
බලන්න දිලා.. මට ඒක ඔයාගෙ කටින්ම අහන්න ඕනෙ.
ඉතින් මං හිස ඔසවා උත්පල දෙස බැලුවා.මටවත් පාලනය වෙන්නෙ නැති මගෙ හිතටම අවනත උනා.
හ්ම්ම්.. ඔව්
බයිසිකල් හැඩලය මත තිබ්බ මගෙ අත උඩ උත්පලගෙ අත තියද්දි මං හිනැහුනා විශ්වාස කලා .
දැන් ඉතින් මේ මුළු ජීවිතයම උත්පල රැක ගනු ඇත .
෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴
උත්පලයි මායි පෙම්වතුන් උනාට පස්සෙ ඉස්සෙල්ලාම පංති යන දවස අද .. ඇත්තටම මං ඉන්නෙ කොච්චර සතුටින්ද. අද අපේ යාලුවො මොනා කියයිද.. අදින් පස්සෙ උත්පලයි මායි කොහොම ඉදියිද ඔය වගේ දහසක් දේවල් හිත හිත මං නිමාත් එක්කම පාරට බැස්සා..
යකෝ.. යාලුවෙලා මුල් දවස් වෙලම මෙහෙම නම් කල් යද්දි තව මොනා වෙයිද..
නිමා .. ඉන්නවා කියලත් මට අමතක වෙන තරමටම මං හිටියෙ වෙනම ලෝකෙක.
ඇයි බං එහෙම කියන්නෙ
ඔහොම තනියම හිනාවෙන්න ගත්තම මිනිස්සු හිතයි උඹට පිස්සු කියලා
නිමා .. ගොඩක් වෙලා මං දිහා බලන් ඉන්න ඇති..
අනෙ මන්දා සමහරවිට මට පිස්සු ඇති නිමා..
මටත් හිතෙනවා දැන්නම් උඹට පිස්සු කියලා . අම්මේ.. කොහොමද කිය කිය හිටියෙ ආදරේ කරන්න බෑ නිමා..
අත එහෙට මෙහෙට කර කට ඇද කර කර නිමා විහිලු කර හිනාවෙද්දි මමද නිමා..ගේ හිනාවට එකතු වුණා.
උදේ 7.30 වෙද්දි නිමයි මායි බසයෙන් බැස පංතියට යන පුංචි අතුරුපාරෙ ඇවිදන් ගියා .අපිට කලින් ඇවිල්ලා අපි එනකන් මග බලන් හිටිය තරූ මගදි අපිත් එක්ක එකතු උනා.
උඹත් එහෙනම් ලව් කරන්න ගත්තා දිලා..
තරුව බ්රේක් නැති වචන මාලාව දිග අරින්න ගත්තා.
ඔව් ඔව් උඹට වඩා පොඩ්ඩයි පරක්කු වුනේ බං..
දැනට අවුරුදු දෙකකට කලින් ඉදන්ම පෙම්වතියක් වුන තරුවට හින්ට් එකක් පාස් කරන ගමන් මං කිව්වා.
හරි කොහොම හරි දැන් ඉතින් උඹත් මගෙ බෝට්ටුවෙනෙ බං ,ඔන්න මගෙන් උණූසුම් සුබ පැතුම්..
හරි හරි එතකොට මං දැන් වෙන බෝට්ටුවක්ද ආ..
ඉනට අතකුත් තියාගෙන් නිමා ඇහැව්වෙ නොක්කාඩුවෙන් ..
ඉතිං උඹත් ඔය පාරෙ යන එකෙක් හරි ඇදගෙන නැගපන්කො අපේ බෝට්ටුවට.
තරුවගෙ කතාවට අපි තුන් දෙනා හිනා වෙවීම පංතිය ලගටම ආවා..
ආ.. නංගිලා මොකද කැකිරි පලන්නෙ ආ
තරංගත් ,ප්රසාද්, වරුණ ත් අපිට එකතු වෙන ගමන් කිව්වා.
අද වගෙ දවසක එහෙම නොකර කොහොමද හලෝ
තරු ව පුරුදු රාජකාරිය පටන් ගත්තා.
ඇයි ඇයි අද මොකද වෙලා තියෙන්නෙ.
ඇයි හලෝ.. දිලාගෙයි උත්පලගෙයි මංගල කාරණාව
ආ.. එහෙම දෙයකුත් වෙලාද
වරුණ අහද්දි මං ඇත්තටම පුදුම උනා.උත්පල කිසි දෙයක් කාටවත් කියලා නෑ..
අන්න කියන කොටම මනමාලයා එනවා.
නිමා.. කිව්වෙ ඈතින් එන උත්පලව පෙන්වමින්.
මේකා අපිට නිකමටවත් කිව්වෙ නෑ නේ
ප්රසාද් කිව්වා.
උත්පලයො උඹට එහෙනම් අපිටත් වසන් කරා නේ..
හරි හරි බං අද කියන්ඩ තමා ආවෙ
කට්ටියම මග රැකගෙන වගේ ඉද්දි උත්පල වුන ඔක්කොම හිතා ගන්න ඇති..
දැන් උඹ එහෙම කියලා ලෙස්සලා යන්නද හදන්නෙ ආ..
හරි හරි අද කට්ටියටම ක්ලාස් ඉවර වෙලා මං ගානෙ ආප්ප ..පාටියක් දෙනවා
ඕකෙ.. අන්න එහෙම වරෙන්කො බං .
නිමා..ත් තරුත් වරුණලත් කතාවට වැටීගෙන ඉස්සර වෙද්දි උත්පලත් මාත් ඔවුන්ට පිටුපසින් අත් පටලවාගෙනම පංතියට ඇතුල් වුණා...
෴෴෴෴෴෴෴
මාස ගානක් ගෙවිලා ගියා ඉංග්රීසි පාඨමාලාව අවසාන වුන නිසා මෙච්චර කාලයක් හිනා වුන, සතුටු උන ආදරය කර අපූරු නවාතැනට අපි හැමෝටම සමුදෙන්න උනා..
ආයෙත් හුදකලා වෙන්න තනි වෙන්න ගිය මගේ ලෝකය උත්පල හින්දා පිරිලා ඉතිරිලා ගියා.
දවසට තුන් හතර වතාවක්වත් උත්පලට sms එකක් ගහන්න ..අම්මට හොරෙන් පොඩි කෝල් එකක් දෙන්න මං පුරුදු උනා. මේ හැම දෙයක් එක්කම මං අලුත්ම ලෝකෙක මෙතෙක් නොවින්ද නුපුරුදු සතුටක් වින්දා .
උත්පල ජොබ් එකක් හොයමු නේද
අනාගතේ ගැන කප්පරක් බලාපොරොත්තු පොදි බැදෙද්දි මං උත්පලට කිව්වා.
මෙහෙ කොහෙද දිලා ජොබ් ..රටවත් යන්න බලන්න ඕනෙ
අනේ උත්පල රට යන්න
මෙහෙ ඉදන් ඔළුව උස්සන්න බෑ දිලා..
ම්ම් හරි ඔයාට හොද දෙයක්...
වයස අවුරුදු 23 ක කොල්ලෙක් වෙලත් උත්පලගෙ එහෙ මෙහෙ රස්තියාදු වෙන ජීවිතය පිලිවෙලක් වෙන්න ඕනා නිසා උත්පලගෙන් ඈත් වෙලා ඉන්න හිත හදාගන්න අමාරු උනත් ඒ දේ කරන්න උනොත් කරන්න මං හිත හදාගත්තා...
මතු සම්බන්ධයි,,
Monday, September 10, 2012
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්.. 2 වෙනි දිගහැරුම
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්.. 1 වෙනි දිගහැරුම මෙතනින්
චුරු චුරු ගාන හීන් වැහි පොදක් ඉරිදා උදේ පාන්දර වෙද්දි තිබුණා.පංති යනවා කියලා හිතාගෙන ඇදෙන් බිමට පැන්නත් එක පාරම දරාගන්න බැරි කොන්දෙ අමාරුවක් දැනුණ නිසා මං ආයෙත් ඇද විට්ටමට හේත්තු උනා.
අම්මා.. ගේ දෙවනත් වෙන්න වගේ මං කෑ ගහපු කෑ ගැහිල්ලට අම්මා විනාඩියට දෙකට කාමරේට ආවා.
මොකද සුදු දූ උදෙන්ම ආ..
කොන්ද රිදෙනවා අම්මියො හෙල්ලෙන්න බෑ,
ම්ම්.. ගොඩක් රිදෙනවද කෝ බලන්න උණද?
ම්ම්ම්..ටිකක් විතර උණ වගෙ.
තාත්තත් අද ගෙදර ඉන්න එකේ යමු බෙහෙත් ටිකක් ගන්න..
කොළඹ එයාපෝට් ඩියුටි ෆ්රි එකෙ රැකියාව කල තාත්ත ගෙදර උන්නෙ ඉරිදා විතරයි.
ඕනා නෑ අප්පා.. මේක ඇරිලා යයි..
එහෙම කියලා බෑනෙ උණ හින්දා යන්ඩ .අද පංති යන්ඩත් බෑනෙ..
පංති යන්ඩ බැරි වෙනවනෙ කියලා කියද්දිම උත්පල හිතට ආවෙ විදුලියක් වගෙ.
ම්ම් හරි එහෙනම් මං නිමාට කෝල් එකක් දාන්නම්.......
තාත්තත් එක්ක ගිහින් බෙහෙත් අරගෙන ඇවිත් කියවන්ඩ පොතෙකුත් අරගෙන මං ආයෙත් ඇදට වැටුණා.
"i'm a lonely broken angel........"
මගෙ ජංගම දුරකථනය නාද උනා.
නොදන්නා නොම්බරයක් දුරකතනයෙ ස්ක්රීන් එක මත නලියද්දි ගන්දෝ නොගම්දෝ දෙගිඩියාවෙන් මං ඒ දෙසම ටික වෙලාවක් බලාගෙනම හිටියා.
හෙලෝ..
අනෙක් පසින් ඇහුණෙ පිරිමි කටහඩක්.
දිලාංජලිද
ඔව්ව්ව්ව්...කවුද මේ
මං උත්පල
මොහොතකට හුස්ම නතරවෙන්නට මෙන් යද්දි වෙවුලන හඩින් මං ඒ නම නැවතත් ප්රතිරාවය කලා.
දැන් කොහොමද සනීපද
හම්ම්..සනීපයි..
නිමාලි කිව්වා ඔයාට සනීප නෑ කියලා ඒකයි බලන්න ගත්තෙ..
ඔහුට මගෙ දුරකථන නොම්බරයද දෙන්න ඇත්තේ නිමාලි වෙන්න ඇති.
දැන් හොදයි බෙහෙත් ගත්තා..
ලබන සතියෙ එනවනෙ එහෙනම් නේද
ඔව් එන්න පුළුවන් වෙයි.
එන්නම ඕනෙ නැත්තම් පාළු හිතෙයි..... කට්ටියටම
තත්පර කීපයක් කතාවක් නැතුවම උත්පලත් මාත් නිහඩ වූනා.
දෙයියනෙ ඒත් එහා පැත්තෙන් ඇහෙන උත්පලගෙ සුසුම් වල හඩින් මං සසල වුණ තරම්..
දිලා.. ඔයා ඉන්නවද
ඔව් උත්පල කියන්න.
එහෙනම් ඉක්මනටම හම්බෙමු ,බායි දිලා..
බායි... උත්පල තෑන්ක්ස් කෝල් කරාට..
෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴
දවස් 4ට විතර පස්සෙ උණ ගතිය අඩුවෙලා වෙනදා වගෙ ඇවිදගන්න පුළුවන් වෙලා තිබ්බ නිසා මගෙ නිල් පාටට හුරු පුංචි ලේඩිස් බයිසිකලේ නැගිලා නිමාලිලා ගෙදර ගියෙ ලොකු කලු ගලක් තියලා වගෙ තද කරන් ඉන්න හිත නිමාලි එක්ක ඉද්දිවත් සැහැල්ලු වෙයි කියලා හිතලයි.
උඹට තරූ .. කතා කරාද?
සැප දුක් අහන්න නම් කතා කරා...ඇයි? තරූට මුකුත් ප්රශ්නයක්ද..
මොන ප්රශ්නද බං ඒකිට. අපිට තිබ්බත් තරුවට කොහෙන්ද ප්රශ්න.
එහෙනම්.. නිකන් අමුතු විදියට ඇහැව්වෙ කතා කරාද කියලා.
තරූලගෙ ගමේලු බං උත්පල
නෑ.. උත්පල ක්ලාස් එන්නෙ නිගම්බු ඉදන්මයි කිව්වෙ .. එන්නෙත් බයිසිකලේ නෙ.
නෑ බං ,උත්පලගෙ මාමා කෙනෙක්ගෙ ගෙයක් තියනවලු එහෙ ඉදලාලු එන්නෙ.
උඹ කොහොමද එච්චර විස්තරයක් දන්නෙ.
තරූ.. කිව්වෙ. තරූගෙ අයියගෙ යාළුවෙක්ලු උත්පලගෙ අයියා.දවසක් මොකද්ද වැඩකට තරූගෙ අයියව හම්බෙන්න උත්පල ඇවිත් අයියත් එක්ක එතකොට තමා තරූ දැනගෙන තියෙන්නෙ.
ඉතින් තරූ.. කතාකරලද උත්පල එක්ක.
ක්ලාස් එකේ පණ දෙන්න වගෙ හිටියට අයිය හිටපු හින්දද මන්දා උත්පල වැඩි කතාවට ඇවිත් නෑ. තරුත් ඉතින් පැනලා කතාවට ගිහින් නෑ.
අයියලා දෙන්නෙක් ඉන්නවලු උත්පලට , ලොකු අයියා ඉන්නෙ ඩුබායි වලලු,තාත්තා නිගම්බු ඉන්න එයාලගෙ මාමාගෙ බිස්නස් වලට හෙල්ප් කරනවලු..
අම්මෝ..තරූව හොයන් තියන විස්තර ගොඩ.
වැඩියෙ පිටට පෙන්නන්නෙ නැති උනාට උත්පල උඹ ගැන උනන්දුයි කියලා තරුවටත් තේරෙනවනෙ.
වෙන කෙල්ලන්ට වගෙ නෙමෙයි උඹට කවදාවත් කොල්ලෙක් නිසා දුක් විදින්න හයියක් නෑ කියලා දන්න නිසා තරුවත් පොඩ්ඩක් විස්තර හොයලා තියෙන්නෙ.
උඹත් ගල් බොරළු දාල වගෙ හිතයට ඔය තද කරන් ඉන්න ඔක්කොම දේවල් දවසක ගංවතුර දැම්ම වගෙ උතුරලා පිටාර ගලනවා කියලා මටත් හිතෙනව දිලා...
දෙතොල් අග හීනියට වගෙ ඇදුන හිනාවකින් විතරක් මං නිමා..දිහා බැලුවට.. ඒ හිනාව අස්සෙ තියන කතාව නිමාට තේරුම් ගන්න පුලුවන් කියලා මං දන්නවා........
වෙනදටත් වඩා හැඩ වැඩ වෙලා නිමාත් එක්ක මං ක්ලාස් ගියෙ ඇත්තටම අමුතුම උවමනාවෙකින්.මටත් හොරා මගෙ හිත හිතුවක්කාර වෙලා කියලා මට මොහොතකට හිතුණා..
ඒත් හිතේ තිබ්බ සතුටත් හොරු අරන් ගියා වගෙ දැනුනෙ උත්පල ක්ලාස් ඇවිල්ලා නෑ කියලා දැන ගත්තමයි.
අද මොකද උත්පල ආවෙ නැත්තෙ වරුණ.
ඉන්ටවල් එක වෙලේ තරු ගෙනාපු බත්මුලත් ලිහාගෙන වරුණලත් එක්ක කමින් ඉද්දි නිමා වරුණගෙන් ඇහැව්වෙ මගෙ හිත ගැන ඉව වැටුන නිසා වෙන්න ඇති..
කවුද දන්නෙ බං, උත්පලයත් අපිත් එක්කම හිටියට මහ අමුතු එකානෙ කරන දෙයක් කියන්නෙත් නෑ. කෙරෙන දෙයක් කියන්නෙත් නෑ ඔක්කොම ඌයි ඌගෙ හිතයි තමා.
ගිය සතියෙත් උත්පලව නොදැක හිතට දැනුනු පාළුව නිසාම ඒ මූණ බලලා මොහොතක් හරි සැනසෙන්න හිත මුරණ්ඩුකම්කරා. එත් අනවසරයෙන් බලෙන්ම වගේ හිතට රිංගලා මෙච්චරම හිත අසරණ කරන උත්පල මං ගැන් පොඩ්ඩක් හරි හිතනවනම් යාලුවෙක් අතේ හරි එන්නෙ නැති හේතුව වත් දනවලා එවන්න තිබ්බ නේද ..හම්ම්ම්. ඒත් එහෙම කරන්න තරම් අපි අතර ඇති බැදීම මොකද්ද මගෙ හිත මගෙන්ම ප්රශ්න කරා..
මතුසම්බන්ධයි..
Saturday, September 8, 2012
අහස් ගව්ව සිඹින තරම්.. 1 වෙනි දිගහැරුම
හෝ..... ගාලා එක දිගට වහින්න ගත්ත වැස්සත් එක්ක කරන්න උන්න වැඩ දෙක තුනක්ම වතුරෙ ගියා වගෙ.වැඩ කියලා කිව්වට මට කියලත් මහ ලොකු වැඩ රාජකාරි නැති උනාට සතියට තුන් හතර වතාවක් පුස්තකාලය පැත්තට ගිහින් නිමාලි ලා ගෙදරටත් ගොඩ වෙලා කයියක් දැම්මෙ නැත්තන් අවුරුද්දකට නෑවෙ නෑ වගේ තමයි.. ඒ නෑම කෙසේ වෙතත දැන් එලියට බැස්සනම දෙයියනේ කියලා හොද නෑමක් නා ගන්න තිබ්බ .
අම්මි කුස්සියෙ උයනවා ඇති ගෑණු ලමයෙක් කියලා කිව්වට මොකො මාත් ඉතින් වැස්සකටවත් කුස්සියට ගොඩ වෙනවා යෑ උයන වෙලාවට, ඔන්න කන වෙලාවට නම් මං එතන.
කරන්ඩ දෙයක් නැති කමට බාගෙට මහලා තිබ්බ වෝල් හැගර් එකේ මල් තුන හතර ආයෙත් ගෙත්තම් කරන්න හිතුනත් වැස්සත් එක්ක එන කම්මැලි කමටද මන්දා ඒක කරන්ඩ හිතුනෙත් නෑ.
ලා කහපාටින් පේන්ට් කරලා තිබ්බ හතරැස් පුංචි කාමරේ ජනේලය ගාව බිත්තියටම කරලා මං මගෙ පොත් තියන්නම කියලා හදා ගත්ත තරමක් ලොකු ලී පොත් රාක්කයේ තිබ්බ පොත් ඔක්කොම ටික ඇද උඩට දා ගත්තෙ කාලෙකින් අපිළිවෙළ වෙලා තිබ්බ "මගෙ පුංචි පුස්තකාලය" අස් කරලා දාන්නයි.
දිලාංජලී ආකර්ෂා
හැම පොතකම ඉටි කවරයක් දාලා මුල් පිටුවේ මුල්ලකට වෙන්න වටකුරු අත්අකුරින් මං ලියා තිබුණා.
අනෙ බං දිලා.. කියවලා දවස් 2න් දෙන්නම්.. කියලා පොත් ගෙනිච්ච කට්ටියගෙම පරම්පරාවම මතක් කරගෙන මාස ගානක් ගිහිල්ලත් තාම ගෙනාවෙ නැති පොත් ටිකෙ නෝට් එකක් දාගත්තා..
ඇයි අප්පා අවුරුදුගානක් තිස්සෙ ආසාවෙන් තියන් ඉන්න පොත් ටික දන් දෙන්න යෑ මං.
ඔන්න ඉතින් මගෙත් ලේ ගමනා ගමනය වැඩි වේගෙන එද්දි පොත් ගොඩ අස්සෙ තිබ්බ එක පොතක් නිසා මොහොතකට හුස්ම නැවතුනා වගේ දැනුනා.
දිලාට ආදරෙන්
-උත්පල-
හීනි දිගැටි පිරිමි අත්අකුරු මතක් කරන්නම අකමැති ජරා ජීර්ණ අතීතයට මාව ඇදන් ගියා.
෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴
හලෝ... මේ නංගිලා
මාත් නිමාලිත් , තරුශිත් ප්රසිද්ධ ඉංග්රිසි භාෂාව කතා පුහුණු පාඨමාලාවකට ඇතුල් වීමට ගිය පළමු දිනයේ දහසක් පමණ ලමයි අතරේ ඇඩ්මිෂන් ලබා ගැනීමට පොර කමින් ඉද්දි පිටු පසින් ඇහුනු උස් හඩින් මම ගැස්සිලා ගියා. .
ඒත් දෙයියනෙ කියලා අඩුවක් නැතුවම පිහිටල තිබ්බ කටින් වක්කඩ කැඩුවා වගේ වචන අතෑරලා දාන තරුශිය පුරුදු වචන හරඹය පටන් ගත්තා.
අනේ ..අයියලා ෆෝන් එක නම් ගෙදර දාලා ආවෙ කමක් නෑ කියන්නකො ඇයි ඇමතුවෙ කියලා.
ඔය සියුමැලි අතපය අඹර ගන්නෙ නැතුව පැත්තකට වෙන්ඩකො.. අපිට හරි ඉස්සර වෙන්ඩ.
ඇත්තටම කොල්ලොයි කෙල්ලොයි අස්සෙ එක තැන තෙරපි තෙරපි උන්න මට හිතුනෙත් අතක් පයක් නැතුව එලියට යන්න වෙයි කියලා.
ආආඅ.. ඇයි එතකොට අපි ක්ලාස් එකට එන්නෙ හාල්පොත පෙන්නලද.
අපොයි අපේ එකිත් එක්කත් බෑ අප්පා.. ඇදලා නා ගනියිද මන්දා..
හරි හරි අයියලා ඔයාල ඉතින් ඉස්සර වෙලා අපිටත් එක්ක අරන් දෙන්ඩකො එහෙනම්.
අන්න එහෙම මොලේ ඇති කතාවක් කිව්වෙ නම් නිමාලි.
අන්න එහෙම එන්නකො නංගිලා .
එහෙම කියලා ඉස්සරහට පැන ගත්තු කොල්ලො රංචුව ගැන ෂුවර් නැති හින්ද නිමාලියයි තරුශියයි ඇඩ්මිශන් ලබා ගැනීමේ මෙහෙයුමෙ දිගටම නිරත වුණා.. මටත් එක්ක එහෙනම් සටන් කරපල්ලා කියලා සෙනග අතරින් මං ඈත් වෙලා පැත්තකට වෙන්න තිබුනු පුංචි පංති කාමරයක බංකුවක් මත ඉදගත්තෙ මේ තෙරපිල්ල නම් මට ඔරොත්තු දෙන්නෙ නැති හින්දමයි..
දැනට අවුරුදු 5 ට විතර කලින් ඇති වුනු එක්තරා රෝගි තත්වයක් නිසා මට එක්තැන් වෙන්න වුණා. මගෙ අම්මගෙ ඩොක්ටර්ස්ලගෙ නිවැරිදි වෙද හෙද කම් වල පිහිටින් රෝද පුටුවකම ගෙවන්න තිබ්බ ජීවිතෙන් යාන්තම් ගැලවිලා පය බිම තියලා ඇවිදින්න පුලුවන් තත්වෙකට මං ඇවිත් තිබුනා. ඒත්..තවමත් හරි හැටි වාරු නැති දෙපයත් එක්ක මගෙ වයසෙ අනිත් කෙල්ලො වගේ දුව පැන නටන්න මට තහනම් ..
හම්ම්... මුල්ම කාලෙ ඒ ගැන මහ ගොඩක් හිතලා දුක් වුනත් මේ වෙද්දි මටම ආවේණික රටාවක් එක්ක මේ ජීවිතයට මං හුරු වී සිටියා.
ලේසි නෑ නේද කිත්සිරි සර් ගෙත් ක්ලාස් එන එක.
මං ඉදන් වුන්න තැනට එහාට වෙන්න තිබ්බ කෙටි තාප්පයට එක දනිස්සක් නමාගෙන කොල්ලන්ටම ආවේනික විදියකට හේත්තු වේගෙන කොල්ලෙක් මා එක්ක කතාවට වැටුණා..
ඔව් .. කවුද හිතුවෙ මෙහෙම දුකක් විදින්න වෙනවා කියලා.
ඔයාටත් එක්ක යාලුවො දෙන්න ගනියිනෙ නේද..
දැන් අහම්බෙන් කතාවට වැටුණා කියලා හිතුවට එහෙම නෙමෙයි කියලා මට ඒ කතාවෙන් නම් තේරුණා.
ඔයා කොහොමද දන්නෙ ඒක,
කොහොම හරි දන්නවනෙ..
හීන් හිනාවක් එක්ක ලස්සනට කතාව මග ඇරපු හැටි..මේ නම් හොද කපටියෙක් වගෙයි .
මං උත්පල ඔයා?
මං දිලාංජලී
ශා .. ලස්සන නමක්නෙ ..
කම්මුල් දෙකට ලේ පිරීගෙන යනවා වගෙ දැනෙද්දි මං බිම බලාගත්තෙ මේ ආගන්තුක කොල්ලගෙ කතාවටද එහෙමත් නැත්තම් මිතුරු කමකට වඩා එහා යන්න හදන මෙ බැල්මටද කියලා මටම හිතාගන්න බැරි උනා.
එහෙනම් ක්ලාස් එකේදි හම්බෙමුකො.
කෙටි තාප්පයට උඩින් පනින ගමන් උත්පල යන්න හැරුණා.
ආ..දිලාංජලි ඔය පොත පොඩ්ඩක් අරන් දෙනවද.
මේ යකා මේක හිතලා දාලා ගියාද නැත්තන් ඇත්තටම අමතක වුනාද කියලා හිත හිතම මං පොත අරගෙන කෙටි තාප්පයට එහා උන්නු උත්පලට දුන්නා.
පොත අරගෙන හැරිලා යනවා වෙනුවට උත්පල අමාරුවෙන් අඩි තිය තිය ගිය මං දිහාම බලාගෙන උන්නා.
කකුල මොනා වෙලාද.
ඔන්න ඉතින් දෙයියනෙ කියලා මෙයත් මට ආගන්තුක නැති ප්රශ්නෙම ඇහැව්වා.
ආ.. ඒ මේ පොඩි ඇක්සිඩන්ට් එකක් වෙලා.
කටට හුරු වෙලා තිබ්බ කෙටි වාක්යයෙන්ම මං උත්තර දුන්නා.
ඇක්සිඩන්ට් එකක් කිව්වෙ,,
අයියෝ ... මේකටත් ඕන්නැති මගුලක් නෑනෙ ඇයි අප්පා..ලේසියට ඇක්සිඩන්ට් එකක් වුනා කියලා කිව්වෙ නැත්තන් හිටිහැටියෙ කකුල් පණ නැති උනා කියන්ඩයැ.. මදෑ මාත් අහුවුන ගිරේ.
ආ.. ඒක මේ පොඩි ඇක්සිඩන්ට් එකක්..
ඉක්මනටම මෙතනින් පැනගනඩ ඕනා වුනත් මේක ඊට පස්සෙ ආයෙත් මගෙ ගමන් ඉරියව් නිරීක්ශණය කරයි කියලා හිතුන හින්ද එහෙම්ම හිටියා..
දිලා.. හරි හම්බුනා යං
දෙයියො එව්වා වගෙ නිමාලි, තැරුෂි අපිටත් එක්ක ඇඩ්මිෂන් අරන් දෙනවා කිව්ව කොලු රෑනත් එක්ක ආවා..
ආ.. හම්බුනා නෙමෙයි ගෙනත් දුන්නා කියන්ඩ
ඔන්න ආයෙත් අර කටකාර කොල්ලා කට ඇරියා..
ආ ඔව් ඔව්.. මෙයාලා තමා අරන් දුන්නෙ .
ඒ එක්කම තරුශිත් කිව්වා.
කටපොඩ්ඩක් වැඩි වුනාට පේන තරන් නරක නෑ එහෙනම්.
නිමාලිගෙ අතෙ පැටලිලා පංති කාමරෙන් එලියට එන ගමන් මං කිව්වා.
අඩෙ.. උත්පලයා කොහෙද උඹ අතුරුදහනෙ වුනෙ.
කණ්ඩායමෙ වැඩියෙන්ම කියවපු කටකාරයා උත්පල ගෙන් අහැව්වා..
ම්ම් එහෙනම් උත්පලත් මෙ දඩ්බ්බරයන්ගෙ රෑනෙමයි.
උඹල ඉතින් මටත් එක්කම පොරකන හින්දා මං පොඩ්ඩක් පැත්තකට වුනා බං.
අනේ යකො .. අපේ පහනම පත්තු වෙනකන් හිටියා උඹ එලිය බලන්ඩ නේද,
එහෙම තමයි බං කල්යාණ මිත්රයො..
කෙටි තාප්පෙන් මෙහාට ආයෙත් පැන්න උත්පල යාලුවගෙ කරට අතක් දාගෙනම අපිත් එක්කම එකට වැටුණා-------
විනාඩි විස්සක් විතර පෝලිමෙ ඉන්න වුනාට අපේ කාණ්ඩයට අලුතින් එකතු වුන දඩබ්බරයන්ගෙ කට කැඩිච්ච කතා ටිකයි අපේ තරුශියගෙත් ඊටම නොදෙවෙනි කටයි හින්දා ඒ වෙලාවත් නොදැනිම ගෙවිලා ගියා . ක්ලාස් එකට ඇතුල් වෙද්දිම ගාල කඩා ගත්තු හරක් ටික වගෙ දුවගෙන ගිහින් අපිටත් එක්කම ක්ලාස් එකේ මැදටම වෙන්න ඉඩක් අල්ල ගන්න අපෙ කණ්ඩායමට ඉබේම වගෙ එකතු වුන උත්පල ඇතුලු පිරිසනම් අමතක කරේ නෑ.
ඉතින් එදා ඉදන් තරංග ,ප්රසාද්, වරුණ, උත්පල අපිට ආගන්තුක වුනේ නෑ ...................
෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴
මාසයක් දෙකක් යද්දි ඉංග්රීසි පංතිය අපි හැමෝටම සිනාවෙන් පිරුණූ අපූරු තෝතැන්නක් වුණා..
නිමාලිත් ,තරුශිත් මාත් ගෙනියන බත් පතට වග කියන්න කට්ටිය ඉන්න නිසා ටිකක් ලොකුවට පාර්සලය අරන් එන්න අපි පුරුදු වුණා .ඉරිදා දවස විහිළුවෙන් තහළුවෙන් ගෙවිලා යද්දි ඒ හැම දෙයක් අස්සෙම උත්පල යාළු කමකට එහා ගිය දෙයක් මගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන බව මට දැනුණා.
දිලා ලස්සනයි ..
පංතිය වෙලේ චිට් එකක ලියලා උත්පල මගෙ පැත්තට දාලා අර පුරුදු අමුතු බැල්මෙන් මං දිහා බලන් උන්නා.
හීන් හිනාවකින් දෙතොලින් පනිද්දිම මං ඉක්මනටම පොත දිහාට මූණ ඔබා ගත්තෙ කාන්දමක් වගෙ ඒ දිහවට ඇදෙන මගෙ හිතට පුංචි තරවටුවකුත් කරගෙනමයි.
පංති ඉවර වෙලා බස් නැවතුමට වෙනකන්ම අපිත් එක්ක පිස්සු කරකර ආපු කොලුරෑනෙන් හා තරූගෙන් වෙන් වෙලා නිමාලිත් මමත් එකම බස් එකට නැග්ගෙ අපි දෙන්නගෙම ගමනාන්තය එකම තැන හින්දා..පාසලේ පුංචිම දවස් වල ඉදන් ම මං ලග සහෝදරියක් වගෙ දුකට සැපට වුන්න නිමාලි මගේ හොදම මිතුරියයි..
හැමදාම වගේ අපේ ගේ ගාවටම මාව ඇරලවන්න එන්න නිමාලි පුරුදු වෙලා උන්නා .. ගෙදරට යන පුංචි බොරලු පාරෙ හෙමින් හෙමින් අඩි තිය තිය නිමාලිත් මාත් පුරුදු විදියට ඇවිදගෙන ගියා.
දිලා උඹ උත්පල ගැන හිතනවද?..
පොඩ්ඩක් හිත ගැස්සිලා ගියත් පුංචිම පුංචි දෙයක්වත් නිමාලිගෙන් හංගන් ඉන්න බැරි නිසාම මොකක් හරි හොරයක් අහු වෙයි කියලා බයටම මං හිස් අහස දිහා බලාගෙනම හුස්මක් හෙලුවා.
ඒ ගැන මංවත් දන්නෙ නෑ බං.
එහෙම කිව්වට උඹටත් හොරෙන් උබ උත්පලට ඇදෙනවා ඒක මට පේනවා.
මං බයයි බං මං වගෙ කෙල්ලෙක්ට මොකට ආදරේ කරන්න එනවද මෙච්චර කෙල්ලො ඉද්දි.
ආදරේ කරන්ඩ බාහිර කිසි දෙයක් අදාල නෑ බං . අනික එහෙම කියන්ඩ උඹ කැත කෙල්ලෙක් නෙමෙයිනෙ ඕනම කොල්ලෙක් උබට ලව් කරන්ඩ එනවා හැබැයි ඒ එන එකා උඹව හොදට බලාගනියි ද කියන එක නම් උඹට හිතන්න වෙනවා.
මං හිතනවා නිමා ඒකයි ආදරෙ කරන්ඩ බය, හිත තලා ගන්ඩ බෑ එක පාරක්වත්.
එහෙම කිව්වට උඹම දවසක කියයි ආදරේ නොකර ඉන්න බෑ කියලා.
ම්ම්.. බලමු.
මතුසම්බන්ධයි..
Subscribe to:
Posts (Atom)






